Περί σοσιαλισμού…και βαρβαρότητας

Λίγες ώρες πριν από τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μαΐου, και τα ερωτηματικά της κάλπης είναι πολλά. Ένα πάντως φαίνεται ξεκάθαρο: η είσοδος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής στο Ελληνικό Κοινοβού­λιο. Και επίσης ξεκάθαρο είναι το γεγονός ότι η κοινή γνώμη έχει διχαστεί σχετικά με την ανάγνωση και το πρόσημο αυτής της εισόδου στην Βουλή. Όλες αυτές τις εβδομάδες έχει αναλωθεί αρκετός χρόνος από τα Μ.Μ.Ε. (sic) σε αναλύσεις περί του ιδεολογικού υπόβαθρου και των μεθόδων του Λαϊκού Συνδέσμου Χ.Α., και των κινδύνων που ελλοχεύει η ενίσχυση των ακραίων θέσεων του κλπ. Από την άλλη μεριά στο εκλογικό σώμα επικρατεί μια αρκετά ισχυρή τάση που υποστηρίζει ότι η είσοδος της Χ.Α. αφενός αποτελεί δίκαια αντίδραση στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής και του ρατσισμού κατά των Ελλήνων από την αθρόα εισροή λαθρομεταναστών και την διογκούμενη εγκληματικότητα, και αφετέρου ότι αποτελεί γροθιά στο σάπιο δικομματικό κατεστημένο που κατέστρεψε την Ελλάδα. 

ΑΘΕΪΑ ΚΑΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Η κοινωνικοπολιτική ιδεολογία του διαφωτισμού συνάπτεται με τον αθεϊσμό στις δυο εκδοχές της, τον αστικό φιλελευθερισμό με κύριο εκπρόσωπο τον Κόντ (A. Comte, 1798-1857) και τον σοσιαλισμό με πρωταγωνιστή τον Μάρξ.[1] Ο Μάρξ «ήταν ένας φανατικός άθεος»[2] που σε καμία περίπτωση δεν έδηξε θρησκευτική αδιαφορία. Ο Μάρξ προσάρμοσε την σύλληψη του Φώϋερμπαχ για την θρησκεία στην κοινωνική ζωή και υποστήριξε ότι ο λόγος που οι άνθρωποι χρειάζονταν την θρησκεία ήταν ότι τελούσαν σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής αλλοτρίωσης και ότι όταν θα έρχονταν η σοσιαλιστική επανάσταση, τότε δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για θρησκείες. Απλώς αυτές θα εξαφανιζόντουσαν με φυσικό τρόπο.[3]