«Αργοναύτης» ένα ντοκιμαντέρ για τις άγνωστες Ελληνικές Νάρκες

Ένα ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κοντογιάννη, με σπάνιο πρωτότυπο υλικό, από τα προσωπικά του αρχεία που μας μεταφέρει στο 1936 στη βράβευση των εργοστασίων Στυλ. Ισιδ. Κοντογιάννη από τον διάδοχο Παύλο για την κατασκευή των ναρκών τύπου «Αργοναύτης».
Άραγε πόσοι από εμάς ξέρουν ότι στην Ελλάδα του 1930 παράγονταν νάρκες; πρόκειται για ένα πραγματικό ιστορικό ντοκουμέντο, τόσο σε επίπεδο Ελληνικής πολεμικής και μη βιομηχανίας όσο και κινηματογραφικής, αφού το αρχειακό υλικό είναι του 1936 και αποτελεί ένα από τα λίγα ελληνικά φιλμ της εποχής. 

Πηγή : http://matsolanews.blogspot.gr/2013/03/blog-post_1936.html

Ο Ιωάννης Μεταξάς και οι μαθητικές παρελάσεις

Τα τελευταία χρόνια με την ευκαιρία κάθε επετειακού εορτασμού του Ελληνικού Έθνους εμφανίζονται διάφοροι κονδυλοφόροι πανειδήμονες επί των ιστορικών, πολιτικών, γλωσσολογικών, επιστημονικών κλπ θεμάτων και πασχίζουν να διαφωτίσουν τον λαό  σχετικά με τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, του νεότερου ελληνισμού. Ένα από αγαπημένα τους θέματα είναι οι μαθητικές παρελάσεις, οι οποίες κατά την άποψη τους είναι μιλιταριστικές και καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η άποψη αυτή για τις παρελάσεις είναι καθ’ όλα σεβαστή, ο καθένας άλλωστε μπορεί να υποστηρίζει ό,τι θέλει, αρκεί τα επιχειρήματα του να μην είναι σαθρά, αντιεπιστημονικά και ψευδή.  Αλλά ας δούμε πως τοποθετεί το ιστορικό των μαθητικών παρελάσεων, ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκπροσώπους των «διαφωτιστών», ο προσφάτως ιαθείς «Ιός της Ελευθεροτυπίας» :

Απέσβετο το λάλον ὕδωρ;

«εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαὶ πέσε δαίδαλος αὐλά.

οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβαν, οὐ μάντιδα δάφνην,

οὐ παγὰν λαλέουσαν. ἀπέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ.»

Μετάφραση:

«Πέστε στον βασιλιά: Χάμω κείτεται ο περίτεχνος αυλός,

ο Φοίβος δεν έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική,

ούτε πηγή ομιλούσα. Στέρεψε και το νερό που μιλούσε»

Το παρελθόν διέπει ως ιστορία το παρόν και είναι άρρηκτα δεμένο με το ανθρώπινο γίγνεσθαι. Κατά την ιστορική επιστήμη η έλλογος σχέση προς το παρελθόν αποτελεί και την ερμηνεία αυτού. Η ιστορική αναδίφηση στην περίοδο των πρωτοχριστιανικών έως και των πρωτοβυζαντινών χρόνων, δηλαδή την περίοδο της εξάπλωσης και επικράτησης της χριστιανικής θρησκείας, αποτελεί εργασία κοπιώδη και επίπονη. Η δυσκολία νηφάλιας «ιστορικής κατανόησης» σε μεγάλο βαθμό οφείλετε στις ιδεολογικές αγκυλώσεις που αναδύονται συχνά στον ιστορικό-ερευνητή, καθώς και στην δυσκολία αξιολόγησης τον πηγών, οι οποίες συχνά είναι μεροληπτικές καθώς και στην πλειονότητα τους χριστιανικής προελεύσεως.

Η ΗΘΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

-->

Ο επιτάφιος έπαινος για τους νεκρούς της πρώτης χρονιάς του πελοποννησιακού πόλεμου, που εκφωνήθηκε τον χειμώνα[1] του 431 π.Χ. από τον Περικλή στον Κεραμεικό μπροστά στο Δίπυλον, έμελλε να μετατραπεί από την γραφίδα του Θουκυδίδη σε επιτάφιο έπαινο όχι των ηρωικώς πεσόντων αθηναίων, αλλά της Αθηνών Πολιτείας καθ’ ολοκληρίαν. Ο επιτάφιος (Θουκιδίδου ΙΙ 34-46) αποτελεί αφεαυτού ένα σύστημα ηθικής διότι όπως μας υποδεικνύει ο συγγραφέας ο έπαινος γράφτηκε κατά κύριο λόγο για να μας πει «από ποίας αρχάς εμπνεόμενοι εφθάσαμεν εις την σημερινήν περιωπήν και υπό ποίους δεσμούς και με ποίον τρόπον ζωής η ακμή μας έγινε τόσον μεγάλη.»[2]

Οι αρχές οι οποίες οδηγούν στην Ευδαιμονία της αθηναϊκής πολιτείας κατά τον Θουκυδίδη είναι: οι ιδέες του Μέτρου και της Κοινωνίας των πολιτών καθώς και οι απαραίτητες προϋποθέσεις διατήρησης και διαιώνισης αυτών: η Ελευθερία και η Ευψυχία. Αλλά ας εξετάσουμε συνοπτικά τις αυτές τις αρχές:

ΕΛΛΑΣ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 480 π.Χ.

Πάλιν δὲ τοῦ Ξέρξου γράψαντος "πέμψον τὰ ὅπλα", ἀντέγραψε "μολὼν λαβέ."

Βασιλέας Λεωνίδας Α’

Πλούταρχου, Αποφθέγματα Λακωνικά 225,11

Πίστευε και μη ερεύνα;

Του Φίλιππου Σάννου

H φράση «πίστευε και μη ερεύνα» είναι μια γνωστή στερεότυπη φράση που χρόνια τώρα δημιουργεί πολλές συζητήσεις σχετικά με την ορθότητα της, στο πλαίσιο της χριστιανικής πίστης, καθώς και με την καταγωγή και την γνησιότητα της. Οι αντιρρήσεις που προβάλλονται από απλούς λαϊκούς αλλά και από τον κλήρο είναι έντονες και βασίζονται κυρίως σε τρία επιχειρήματα, ότι: